Psychotherapie – als je worstelt met iets in jezelf of met het leven
Auteur: elsverheyen
Els Verheyen is klinisch psychologe en docente psychologie. Zij werkt bij de patiënten- en familievereniging AN-BN vzw en helpt mensen op weg met vragen en zorgen over eetstoornissen en aanverwante problemen.
Een uniek boek over eetstoornissen werd vorige week (donderdag 27 maart 2014) tijdens een middagconferentie voorgesteld aan de pers en het publiek: een boek geschreven door en voor mensen met een eetstoornis die geen puber meer zijn, maar wel zoeken naar hoe anderen dat dan doen: (over)leven met een eetstoornis.
De auteur is Karolien Selhorst, die heel wat ervaringen van mensen met een eetstoornis verzamelde om de inhoud van dit boek te onderbouwen. Je kan meer over haar en de achtergrond van dit boek lezen op haar weblog: http://levenmeteeneetstoornis.wordpress.com/
Ikzelf verzorgde als ervaringsdeskundige psychologe bij AN-BN een informatief hoofdstuk over eetstoornissen. Op de middagconferentie waar het boek voorgesteld werd gaf ik een presentatie: Waarom eetstoornissen op latere leeftijd niet in het perfecte plaatje passen…
De algemene boodschap voor iedereen die te maken heeft met eetstoornissen (op latere leeftijd): je mag de hoop op beterschap niet opgeven, want verbetering van je levenskwaliteit is altijd mogelijk!
Het boek is mooi uitgegeven en is te koop bij uitgeverij Garant. Ook in het Inloophuis kan je een exemplaar uitlenen of aankopen.
Op het programma van de middagconferentie stonden verschillende sprekers die een omkadering brachten van het onderwerp.
–
Inleiding
Karolien Selhorst, auteur van het boek ‘Overleven met een eetstoornis’ en ervaringsdeskundige
–
De impact van de eetstoornis op gezin, partner en vrienden
Johan Vanderlinden, coördinator Zorgprogramma Eetstoornissen UPC KU Leuven en voorzitter van de Vlaamse Academie Eetstoornissen
–
Waarom eetstoornissen op latere leeftijd niet in het perfecte plaatje passen
Els Verheyen, klinisch psychologe, ervaringsdeskundige, werkzaam bij de eetstoornisvereniging AN-BN – Anorexia Nervosa-Boulimia Nervosa en docente aan de Katholieke Hogeschool Leuven
–
To treat or not to treat: hoe kunnen langdurige eetstoornissen behandeld worden?
An Adriaens, voedingsdeskundige, klinisch psychologe en werkzaam in het UPC KU Leuven Campus Kortenberg binnen het zorgprogramma Eetstoornissen
Op de eerste Dag tegen Eetstoornissen (29 september 2013) werd een unieke brochure voorgesteld aan het publiek.
Deze brochure is opgesteld om mensen die geconfronteerd worden met eetstoornissen te helpen om het beste te maken van een uniek herstelproces. De tips die je kan lezen in de brochure komen van: – personen met een eetstoornis – familieleden of partners van iemand met een eetstoornis
De brochure is voor deze twee doelgroepen bedoeld, maar zeker ook nog voor een derde groep: Hulpverleners die werken met personen met een eetstoornis en hun context. Alle deelnemers van het derde congres van de Vlaamse Academie Eetstoornissen ontvingen een papieren exemplaar.
Ieder heeft een eigen verantwoordelijkheid, eigen thema’s en moeilijkheden waar hij tegenaan loopt en we hopen dat deze brochure kan bijdragen aan een beter wederzijds begrip en een vlottere samenwerking.
Deze brochure kan ook een startpunt zijn voor communicatie in vb opnamesettings of in (groeps)therapie: – wat vind je herkenbaar, – wat mis je in de brochure – wat zou er in de context (opname/ambulant/zelfhulp/…) waar jij aan deelneemt kunnen verbeteren, waar kan die context een inspanning leveren en wat zou eventueel jouw eigen bijdrage daarin kunnen zijn?
Op zondag 29 september 2013 organiseerden we met onze hele ploeg een eerste Dag tegen Eetstoornissen!
Het werd een groot succes, met maar liefst 130 aanwezigen en een interview op Radio 1 en aankondigingen in tijdschriften en op verschillende websites. Wat door de deelnemers als heel krachtig ervaren werd, waren de persoonlijke getuigenissen van personen met een eetstoornis(verleden), van ouders, van een partner. Op deze manier werd de ervaringsdeskundigheid sterk in de kijker gezet. Daarnaast werd ook de gelegenheid om elkaar te ontmoeten als deugddoend aangestipt: het mocht zelfs nog wat meer zijn. Dat onthouden we zeker voor volgend jaar!
Daarnaast kwamen onze voorzitster en penningmeester die dag terug van hun persoonlijke Kruistocht tegen Eetstoornissen, een fietstocht naar Jeruzalem van maar liefst meer dan 6000 km! Hun reisverslag kan je nalezen op hun persoonlijke weblog.
Wanneer we binnen onze vzw iets nieuw willen uitproberen of ontwikkelen, moeten we op zoek gaan naar manieren om dat te financieren. Concreet betekent dat op zoek gaan naar partners en naar een subsidie- of alternatief financieringskanaal.
Voor de opleiding tot (familie-)ervaringsdeskundige bij eetstoornissen gingen we aankloppen bij de provincie Vlaams-Brabant. Het wordt een vernieuwend project in de geestelijke gezondheidszorg, omdat we personen uit verschillende doelgroepen laten deelnemen: personen met een eetstoornis(verleden) en personen uit de naaste omgeving (familie). Voor ons is dit een sterke meerwaarde omdat we merken dat wederzijds begrip kan helpen bij herstel.
Verder is het ook uniek omdat we mensen niet enkel samenbrengen rond ervaringsdeskundigheid in het algemeen, maar ook rond eetstoornissen in het bijzonder. In het veld van opleiding voor ervaringsdeskundigen zien we dat opleidingen zich richten tot mensen met een psychische kwetsbaarheid. Dat betekent concreet dat in eenzelfde groep personen samengebracht kunnen worden met een stemmingsstoornis, eetstoornis, bipolaire stoornis, borderline persoonlijkheidsstoornis of een van de andere namen die we kunnen geven aan wat mensen zelf als “psychische kwetsbaarheid” omschrijven. Wij kozen ervoor om toch te vertrekken vanuit onze eigen specialiteit, ook omdat we merken dat onze bezoekers vooral op zoek zijn naar mensen die de problematiek van binnenuit kennen.
Je kan meer lezen over de verschillende sessies en over het project op de speciaal daarvoor ontwikkelde weblog. Want ook dat is een unicum: we proberen zoveel mogelijk onze kennis en ervaringen te delen met anderen. Op die manier hoeven anderen niet van 0 te beginnen, wanneer ze zelf zo’n opleiding in elkaar zouden willen steken. Daarnaast kunnen ze ook leren uit onze ervaringen, vb. om mensen uit een vorige opleiding mee in te schakelen in een volgende opleiding, omdat zij een voorbeeldfunctie kunnen hebben en het best geplaatst zijn om over hun ervaringen en ervaringsdeskundigheid te spreken.
Op het 19de internationale congres in Alpbach, Oostenrijk, werd ik beloond met de derde prijs voor beste “oral presentation”. In totaal werden 46 van dergelijke korte praatjes gebracht door collega’s. Dit houdt in dat je 10 minuten tijd krijgt om jouw onderzoek toe te lichten, met daarna nog 5 minuten extra om vragen te beantwoorden. Deze presentaties worden gebracht in sessies van 4 à 5 presentaties na elkaar, rond een bepaald thema.
Walk-in Mobile Home for Eating Disorders: One Year on The Road!
My name is Els Verheyen. I’m a clinical psychologist and social worker at a non-profit organization for people with eating disorders and their caregivers. In German you have the word “Angehörige” and maybe that’s a better description.
In this short presentation I would like to present you a world premiere. It is a prevention project in Flanders (in Belgium), which is called the “Inloopmobiel Eetstoornissen”, or translated in English as: the Walk-in Mobile Home for Eating Disorders. In German you could call it “das Mobiles Haus fur Essstörungen”. If you want, you can visit the Mobile Home later, because we brought it with us, all the way from Belgium. I will present you the results of the first year on the road. First of all, I will explain how it all started.
The self-help organization Anorexia Nervosa Boulimia Nervosa (in short: AN-BN) has started in 1980 as a self-help group for parents, by parents. Parents of people with eating disorders met a few times a year to share experiences. In the beginning there also was a telephone permanence and after a few years the services expanded with a website and an online forum for people with eating disorders.
In 2005 AN-BN opened a self-help centre in the centre of Leuven, a university city in the centre of Belgium. Since the opening we experienced some remarkable shifts: more people with eating disorders found self-help. Every week we see people who tell us for the first time they are wondering about having an ED.
Each year we analyze the results of our visitors. During the last few years we noticed some tendencies:
– more and more patients found support in our walk-in centre and on the internet
– caregivers were harder to reach, because of the distance or because of the opening hours (our self-help centre is opened on Wednesday afternoons and on Saturdays)
– we also found caregivers were more likely to make a phone call. When parents or partners made a phone call, they often talked about an hour or more. This points out they DID have a great need for charing their experience, even though they didn’t make it that easily to the self-help centre for face to face contact.
Because the self-help group originally started for parents by parents the organization decided to start a new project. When caregivers can’t come to Leuven, we could try to put the self-help centre on wheels and get it on the road.
This resulted in the Walk-in Mobile Home for Eating Disorders. It is a Fiat Ducato, which has been transformed in some kind of mobile self-help centre. As you can see, it has a corner where people can talk with our volunteers, there are books about eating disorders and we have a computer on board which enables it to give people information about professionals who work with eating disorder patients.
The project has three major aims:
First, the organization wants to inform the general public about eating disorders, risk factors, protective factors and options for treatment. We can call this primary prevention, because we want to target problem behaviors before they can happen.
Second, AN-BN wants to reach caregivers and patients before the illness has taken over their lives. We can call this secondary prevention, because the project can prevent the illness becoming worse and worse. The Walk-in Mobile Home is especially meant for those who are already afflicted with an eating disorder. In the past, our volunteers had the experience people wait too long before seeking help. Now we can motivate people already in an earlier stage to take steps on the road to recovery.
The third and last aim of the project is to provide the possibility of self-help contact at different locations in Flanders. Our self-help group is the only one in a region with approximately 6 million inhabitants.
As you can see, AN-BN is not the only organization which is active in the field of prevention of ED. We are working together with two other organizations. Eetexpert (Eating expert) is specialized in training teacher in a prevention program and they also support health care professionals. The other organization is the Flemish Academy for Eating Disorders, which brings together researchers and practitioners. Their first congres was just two weeks ago.
When we analyzed the results of one year on the road, we found the following results. In the period between September 2010 and August 2011 the Walk-in Mobile Home has been present on 78 activities. On these occasions 1464 people were reached. This is about 19 persons per activity. Most of the activities were in cities and eating disorder units. About 3 times a month the Walk-In Mobile Home drives to a city somewhere in Flanders to provide in information and support.
Hypothesis one: As we suspected, less patients came to the walk-in mobile home (about 10%). The step was too big to make for them, because some of them were afraid people would suspect they have an eating disorder. On the walk-in mobile home there’s “eating disorders” written all over it. But we also have our website and phone number on the sides, so even when people don’t dare to come in, they can find other ways to reach us.
Our second hypothesis was we would reach more parents, which you can see shows a statistically significant increase in visitors (comparison between visitors of the centre and visitors of the mobile-home). The third hypothesis was we would reach more caregivers in general and more people in the broader context of patients. This hypothesis was confirmed: most of the visitors were students (nurses, social workers and other health care professions) and people in the categorie “others or unknown”. This latter category has to be more specified in the future, because some people were family members like aunts and uncles, or neighbours.
The project had some unexpected side-effects, or maybe better: added benefits. Thanks to the walk-in mobile home we could network with all specialist ED units (of psychiatric hospitals) in Flanders. We have an arrangement with each of them, to provide information and self-help once a month or every two months.
On the first congres about ED in Flanders, just 2 weeks ago, there was an explicit attention for the perspective of patients and caregivers, which we can see as a huge accomplishment.
Also on the “knowledge day” for health care professionals, organized by “Eating Expert”, we had the opportunity to talk about the perspective of caregivers.
Another unexpected side-effect was the media attention. We had articles in magazines, we were on national television and on the radio and by this media attention people got to know our organization.
On the political level we saw for the first time some awareness. It wasn’t world changing, but the fact they talked about it was a step forward.
Besides this positive news, we also encountered some “bumps in the road”.
The first one was that we found it difficult to find new volunteers. We now work with a group of about 20 volunteers, all people who are (ex-)patients or family members or partners of people with an ED.
The second one was the work load: a new project brings many organizational aspects.
Another bump in the road is that our services are free and we provide them anonymously. This makes it hard to conduct research, e.g. to know what people do with the information and support they receive from our volunteers.
The last big bump in the road is the search for financial resources. We now had the chance some of our governments made a financial donation to start the project, but in the future we will have to search for manners to keep the Mobile Centre “on the road”.
For more information: you can contact me by e-mail, or take a visit to our website!
If you have any questions I would be happy to answer them!
On the road to recovery: a walk-in mobile home for eating disorders
In the dutch speaking part of Belgium, there is only one self-help group for people with eating disorders (ED) and their caregivers. AN-BN (Anorexia Nervosa – Boulimia Nervosa) started in 1980 as a volunteer organisation for parents, by parents. Over the years it evolved into an organisation for everyone who has questions about ED. AN-BN offers self-help contact, online information (www.anbn.be), an online forum, chat and a telephone permanence.
In 2005 AN-BN opened a self-help centre in Leuven, a university city in the centre of Belgium. From this moment on, AN-BN reached yearly approximately 400 persons face to face. Most of the visitors were people afflicted with ED (52% in 2010). For parents, brothers and sisters it seemed much harder to find the way to self-help (8%). Parents were more likely to make use of the telephone permanence (29% of all phone calls), and for a large amount of time (56% of the time volunteers talked with parents).
AN-BN and ED-specialists noticed people still wait too long to seek help or treatment (Preti, e.a., 2009). For this reason, AN-BN started with a new prevention and information project in September 2010: the Walk-in Mobile Home for Eating Disorders. The aim was to reach the overall population (general prevention), but especially those who may know someone with ED or who are at risk (indicated prevention). According to preliminary research 693 persons visited the Walk-in Mobile Home in 4 months time. We will present the results of one year “on the road”.
Auf dem Weg zur Heilung: ein mobiles “Haus für Essstörungen”
Im niederländischsprachigen Teil Belgiens gibt es nur eine Selbsthilfegruppe für Menschen mit Essstörungen (ES) und deren Umgebung. AN-BN (Anorexia Nervosa – Boulimia Nervosa) wurde 1980 gegründet als eine ehrenamtliche Organisation von und für Eltern. Im Laufe der Zeit entwickelte sie sich zu einer Organisation wo jeder mit Fragen zu ES vorbeikommen kann. AN-BN bietet Selbsthilfe-Kontakte, online Informationen (www.anbn.be), ein online Forum, ein Chat sowie eine Telefonpermanenz.
2005 eröffnete AN-BN ein Selbsthilfezentrum in der Universitätsstadt Leuven, eine Universitätsstadt im Zentrum Belgiens. Seitdem empfängt AN-BN jährlich etwa 400 Personen persönlich. Die meisten Besucher sind von ES betroffen (52% in 2010). Für Eltern und Geschwister erschien der Weg zur Selbsthilfe schwieriger (8%). Eltern neigten eher dazu, die Telefonpermanenz in Anspruch zu nehmen (29% der Anrufe) und führten dabei längere Gespräche (56% der gesamten Gesprächsdauer mit Eltern).
AN-BN und ES-Spezialisten stellten fest, daβ Leute noch immer zu lange warten mit Hilfe- und Therapiesuche (Preti, e.a., 2009). AN-BN hat somit September 2010 ein ganz neues Projekt zur Prävention und Information ins Leben gerufen : ein Mobiles Haus für Essstörungen. Ziel ist, die ganze Bevölkerung erreichen zu können (“general prevention”), vor allem aber die Leute die eine Person mit einer ES im Bekanntenkreis haben oder aber selbster zur Risikogruppe gehören (“indicated prevention”). Laut den ersten Forschungsergebnissen haben innerhalb von vier Monaten 693 Personen das mobile Haus für Essstörungen besucht. Wir werden die Ergebnisse von einem Jahr “auf dem Weg” präsentieren.
