Categorie archief: vereniging ANBN

Nieuwe raad van bestuur ANBN!

Zaterdag 18 oktober is een historische dag voor AN-BN: de Algemene Vergadering verkoos een nieuwe Raad van Bestuur!

De nieuwe voorzitster (Els Verheyen), secretaris (Mara Reynders), penningmeester (Frans Lacroix) en familievertegenwoordiger (Lieve Hamels) wensen iedereen een deugddoend weekend!

We bedanken Marc en Marie-Josée voor hun jarenlange inzet: zonder hen zouden we niet staan waar we vandaag staan. Samen met ons team enthousiaste vrijwilligers bouwen we verder aan een vereniging waar iedereen terecht kan om zich te informeren, ervaringen te delen en lotgenoten te ontmoeten.

Samenwerking zelfhulp – professionele hulp

Samenwerking met behandelcentra staat hoog op onze agenda. Zo hadden we op 2 juli een heel positief en motiverend gesprek met de afdeling eetstoornissen die nu op Gasthuisberg gehuisvest is. Deze afdeling is voor velen nog bekend als de afdeling “Lukas” van Kortenberg, maar sinds midden juni zijn ze verhuisd naar Gasthuisberg. Tijdens een overleg tussen medewerkers van deze nieuwe werking en een aantal van onze vrijwilligers hebben we nagedacht hoe we in de toekomst beter zouden kunnen samenwerken en welke activiteiten wij als zelfhulpvereniging kunnen aanbieden als extra ondersteuning. Op die manier kunnen we zorgen voor een win-win-situatie: de hulpverleners kunnen extra inzetten op het begeleiden en het uitwerken van de behandelprogramma’s en onze vrijwilligers kunnen activiteiten aanbieden op maat van lotgenoten. Zo kunnen zij hun ervaringskennis inzetten om lotgenoten te ondersteunen, maar ook om gewoon aangename activiteiten te ondernemen die kunnen helpen om te herstellen. Op deze manier kunnen we zorgen voor een boeiende wisselwerking en aanvulling: professionele hulp en zelfhulp/ervaringsdeskundige hulp gaan dan hand in hand!

De eerstvolgende stap zal zijn: het ontwikkelen van een korte vragenlijst, zodat we kunnen peilen wat de noden en verwachtingen zijn van personen die in dagbehandeling of in opname zijn en die extra ondersteuning van een zelfhulpgroep wel zinvol vinden. Op basis daarvan zullen we samen met de vrijwilligersploeg bekijken wat we concreet kunnen aanbieden. Dat kan bijvoorbeeld gaan om het in tandem begeleiden van een nazorg-groep (samen met een hulpverlener), maar ook het aanbieden van activiteiten op woensdagnamiddag in de vorm van creatieve sessies, lichaamsgerichte sessies, themagesprekken, doe-activiteiten, gedragsexperimenten (vb. samen naar de winkel gaan om inkopen te doen of samen uit eten gaan in het studentenrestaurant), ontspanningsactiviteiten,…

Samenwerking beperkt zich echter niet alleen tot het aanbieden van activiteiten voor personen met een eetstoornis. Sinds ongeveer een jaar bieden enkele van onze ervaringsdeskundige ouders praatavonden aan voor familieleden. Tweemaal per jaar zal deze praatavond georganiseerd worden in Gent, Gasthuisberg (vroeger Kortenberg), Jette en hopelijk ook Tienen. In Tienen is momenteel ook een andere ouder-vrijwilliger aan de slag die ouderavonden begeleidt (= een gespreksavond om de drie weken).

Verder zullen we op het vierde congres van de Vlaamse Academie Eetstoornissen een sessie begeleiden voor hulpverleners “Het behandelmenu, wat smaakt (niet) naar meer?” Via een interactieve workshop zullen we samen stilstaan bij de belevingswereld van personen met een eetstoornis en hun familieleden wanneer ze in contact komen met hulpverleners: wat zijn “goede praktijkvoorbeelden” en waar is er nog verbetering mogelijk? We willen er een open gesprek van maken, waarbij we vooral constructief willen nadenken over hoe de hulpverlening in de toekomst (nog) beter gestroomlijnd of afgestemd kan worden op de noden van onze doelgroepen.

Heb jij zelf al ervaren hoe steunend zo’n bijeenkomsten kunnen zijn?
Heb je ook zin om zo’n bijeenkomsten te begeleiden? Neem dan gerust contact op (els@anbn.be). Nieuwe vrijwilligers zijn altijd welkom om (na een korte opleiding) mee te werken!

Op stap met de Inloopmobiel Eetstoornissen

De Inloopmobiel aan zee!

 

Of de Inloopmobiel aan zee veel succes heeft?
Wel, dat hangt eigenlijk allemaal af van het weer!
Tijdens het verlengde weekend stonden we drie dagen met de Inloopmobiel aan zee om mensen te informeren over eetstoornissen en onze vereniging wat meer naambekendheid te geven. Wij hebben er alvast van genoten.

 

In Oostende (zaterdag) hadden we enorm veel succes.
Het was prachtig weer en de mensen waren op hun gemak.
Tijdens zo’n permanentie van 4 uur passeerden er wel meer dan 10.000 mensen!

 

 

 

 

 

 

 

Het is ook echt leuk als mensen interesse tonen. We hadden een paar weegschalen voorzien met positieve boodschappen, die behoorlijk in trek waren. Zeg nu zelf, wie is er niet graag de kers op de taart of wie hoort er niet graag ‘dat de wereld mooier is met jou’?

 

En af en toe krijgen we ook hooggeëerd bezoek!
In De Panne (vrijdag) en Middelkerke (zondag) was het jammer genoeg nogal grijs weer. Zondag hebben we zelfs een stevige regenbui over ons gekregen, waardoor we de deuren tijdelijk moesten sluiten. Alle mensen bleven binnen, tenzij hun hond echt dringend voor een boodschap buiten moest zijn 😉

 

 

Mijn mobiele werkplek (want ja, af en toe moet er ook nog wat gewerkt worden tussendoor…)

 

 

Ai caramba! De Inloopmobiel-tafel groet u!

 

 

 

 

 

 

 

Activiteiten zelfhulpgroep eetstoornissen – ANBN

Onze zelfhulpgroep ANBN organiseert een heleboel soorten activiteiten. Sinds we een tweetal jaar geleden gestart zijn met een opleiding tot (familie-)ervaringsdeskundige bij eetstoornissen is onze groep vrijwilligers sterk aangegroeid. Dat stelt ons in staat om een aantal nieuwe activiteiten op te starten of om andere activiteiten beter te verdelen onder de groep geïnteresseerden. Ik vertel hier wat meer over een aantal van die activiteiten.

In een vorig bericht vertelde ik al over de werkgroepen die opgestart zijn en die achter de schermen heel wat werk verrichten.

Verder zijn we sinds kort opgestart met een deelwerking in Kortrijk (maandelijkse praatgroep), er zijn activiteiten in Antwerpen en ook in Hasselt zijn we voorzichtig begonnen met het opstarten van een deelwerking. Deze deelwerkingen zetten momenteel vooral in op het organiseren van gespreks- of ontmoetingsavonden: ze bieden de kans om met lotgenoten in contact te komen en in gesprek te gaan over wat “leven met een eetstoornis” betekent en wat je kan helpen tijdens je herstelproces: hoe pak je dat concreet aan, licht je mensen in of juist niet, hoe zoek je hulp die bij je past, hoe ga je om met moeilijke situaties in je familie of op het werk of op school,…

“Het doet me zo’n deugd om mezelf niet constant te moeten verdedigen. Het is precies of mensen begrijpen je al zonder dat je alle details moet benoemen. Lotgenoten kunnen zich ook echt iets voorstellen bij al het gepieker voor, tijdens, na het eten, of moet ik zeggen heel de dag door… Ze weten ook hoe verslavend de eetstoornis is, waardoor je gewoon niet meer te kiezen hebt soms. Maar tegelijkertijd helpen ze ook door te vertellen wat hen geholpen heeft, wat ze gedaan hebben in bepaalde situaties, hoe ze vb. hun partner hebben ingelicht en welke afspraken wel of niet helpen,…”

 Ook op ons forum kunnen mensen terecht om met lotgenoten in gesprek te gaan over dit soort onderwerpen. Dit forum wordt begeleid door vrijwilligers en er is ook elke week de mogelijkheid om “live” met elkaar te babbelen via een “chat“. Zo’n chat werkt via geschreven tekst, dus het is niet echt zo dat je echt met elkaar praat zoals in een telefoongesprek. Het lijkt eigenlijk meer op sms’en, waarbij je berichten naar elkaar stuurt.

Uitstappen of ontmoetingsactiviteiten worden nu nog maar af en toe georganiseerd, maar ook hier willen we wat meer systematiek in brengen. Op 5 juli organiseerden we een uitstap naar zee, waardoor mensen die elkaar anders enkel via internet ontmoeten elkaar nu ook eens in het echt kunnen ontmoeten in een ongedwongen sfeer. Verder zijn er al een aantal creatieve sessies geweest, waarbij mensen elkaar kunnen ontmoeten en met onderliggende thema’s kunnen bezig zijn zonder heel gedetailleerd over hun eetprobleem te moeten vertellen. Vaak brengen zo’n creatieve sessies wel wat in beweging, waardoor je weer een stapje verder kan in je herstelproces!

Heb jij zelf al ervaren hoe steunend zo’n bijeenkomsten kunnen zijn?
Heb je ook zin om zo’n bijeenkomsten te begeleiden? Neem dan gerust contact op (els@anbn.be). Nieuwe vrijwilligers zijn altijd welkom om na een korte opleiding mee te werken!

Patiëntenvertegenwoordiging

Weinig mensen weten dat we bij AN-BN achter de schermen ook meewerken om de zorg voor patiënten en familieleden te verbeteren. Dat doen we door het vertegenwoordigen van de belangen van patiënten en familieleden. Concreet doen we dit door mee te werken aan initiatieven van het Vlaams Patiëntenplatform (VPP) en van het Familieplatform Geestelijke Gezondheid (Familieplatform).

Binnen het Vlaams Patiëntenplatform worden heel wat thema’s behandeld die algemeen zijn voor mensen die op één of andere manier “patiënt” zijn (fysiek of psychisch): werkgelegenheid, tegemoetkomingen, patiëntenrechten, medicatie, verzekeringen,…
Je vindt er ook erg duidelijke en belangrijke informatiebrochures over verschillende onderwerpen die ook voor onze doelgroepen relevant zijn, vb. een brochure over solliciteren met een chronische ziekte of aandoening, of over wat jouw patiëntenrechten zijn,… Er werd één specifieke studiegroep opgericht rond geestelijke gezondheid, die de naam OPGanG kreeg: Open Patiëntenkoepel Geestelijke Gezondheid.
OPGanG is een gezamenlijk initiatief van AN-BN, UilenSpiegel, Ups & Downs en Werkgroep tegen Gokverslaving. Als voortrekkers werken zij samen om met het Vlaams Patiëntenplatform en onder begeleiding van Trefpunt Zelfhulp de visie, vorm en inhoud van OPGanG gestalte te geven. OPGanG heeft tot doel de krachten, kwaliteiten en expertise als ervaringsdeskundigen te bundelen om zo actief te participeren op de verschillende niveaus van de geestelijke gezondheidszorg.
Dit samenwerkingsverband van Vlaamse patiëntenverenigingen en –initiatieven in de geestelijke gezondheidszorg (ggz) wil de gemeenschappelijke belangen behartigen van haar achterban. We werken solidair samen, wisselen kennis uit en bundelen onze krachten om met éénduidige stem het beleid op alle niveaus te informeren en beïnvloeden. Daarbij zijn het perspectief vanuit de cliënt, de visie op herstel, patiëntenparticipatie en de benutting van ervaringsdeskundigheid in de ggz de fundamenten van ons denken en handelen. OPGanG werkt constructief samen met alle betrokken partijen die oprecht streven naar de structurele verbetering van de positie van de ggz-gebruikers en van psychisch kwetsbare mensen. Samen maken we OPGanG !
We vergadering om de 6 weken in Heverlee. Heb je ook interesse om hieraan mee te werken? Contacteer mij via els@anbn.be.
Op zaterdag 26 april kwamen we met verschillende vertegenwoordigers samen bij het Vlaams Patiëntenplatform om na te denken over de “kwaliteit van zorg in de geestelijke gezondheidszorg“. Voor het Vlaams Indicatorenproject Geestelijke Gezondheidszorg wil het VPP een vragenlijst opstellen waarmee de kwaliteit van de zorg gemeten kan worden. De bedoeling is ook dat de resultaten van deze vragenlijsten openbaar gemaakt zullen worden en dat ziekenhuizen, CGG’s en andere organisaties uit de geestelijke gezondheidszorg zich kunnen “meten” aan het gemiddelde en aan elkaar. Op deze manier brengt zo’n vragenlijst ook een heel proces op gang waarbij instellingen worden uitgedaagd om hun aanbod steeds te verbeteren en rekening te houden met de noden van patiënten.
We vertrokken vanuit twee vragen:
1. Wat waren jouw beste ervaringen met de geestelijke gezondheid? Leg uit wat het voor jou een goede ervaring maakte.
2. Wat waren slechte ervaringen? Hoe had men ervoor kunnen zorgen dat dit voor jou wél een positieve ervaring kon worden?
Op basis van de vele verhalen die ik de afgelopen jaren heb gehoord en de pijnpunten daarin kon ik heel wat aandachtspunten met geanonimiseerde voorbeelden staven. Het ging dan bijvoorbeeld over:
  • hoe de groepssfeer heel bepalend kan zijn (en hoe hulpverleners een grote rol spelen in het opvolgen en ter sprake brengen van problemen in een groep),
  • het ongeoorloofd voorschrijven van medicatie (niet de juiste medicatie, zonder uitleg voorschrijven, geen keuzevrijheid laten aan de patiënt, geen rekening houden met bijwerkingen,…),
  • de problemen met het stellen van een juiste diagnose of een diagnose teveel volgen en geen aandacht meer hebben voor de persoon als geheel of als iemand die ook sterktes en talenten heeft (of bij medische problemen al te snel zeggen dat het “alleen maar psychisch is”)
  • niet doorverwijzen naar patiëntenverenigingen of zelfhulpinitiatieven (als één van de opties bij behandeling)
  • problemen van beschikbaarheid/toegankelijkheid: er zijn wachtlijsten, of je bent te oud of te slim of niet verstandig genoeg of je problemen zijn “te complex” voor een behandeling maar je wordt niet gericht doorverwezen naar een plaats waar je wél geholpen kan worden…
  • problematische samenwerking tussen hulpverleners (vb. dossiers die pas zoveel maanden later worden overgemaakt, informatie die niet wordt doorgegeven, tegenstrijdige afspraken, niet doorverwijzen ook al is er elders meer specialisatie of een beter gepaste behandeling, of juist van de ene naar de andere doorschuiven zonder overleg zodat je je als patiënt aan je lot overgelaten voelt,…)
  • problemen met de organisatie van de zorg (slechte timing, geen continuïteit, onvoldoende voorbereiding op ontslag of nazorg, te weinig personeel,…)
  • gebrekkige informatie (vb. geen onthaalbrochure van een afdeling, geen duidelijke uitleg over de behandelmogelijkheden of het behandelplan, niet weten wie je moet aanspreken of wanneer jouw persoonlijke begeleider er is, niet goed doorverwezen worden, “je moet het zelf uitzoeken” of “je moet geluk hebben”,…)
  • dwangmaatregelen (vb. wanneer iemand in een isoleercel gezet wordt zou het wel zinvol zijn om alles uit te leggen, om te bespreken waarom je een beslissing moet nemen, de patiënt nog keuzes geven al zijn het de kleinst mogelijke keuzes… en als het niet meer lukt op het moment zelf, moet er tenminste een debriefing zijn, een nabespreking met de patiënt en ook met medepatiënten: wat is hier gebeurd, waarom hebben we deze beslissing genomen, was dit de beste beslissing of wat zouden we anders kunnen doen, wat kan jij en wat kunnen wij doen om dit soort situaties in de toekomst te vermijden,…)
  • gelijkwaardige benadering en respectvolle bejegening van hulpverleners tegenover patiënten (geen betuttelende hulpverleners, maar betrokken hulpverleners die willen weten hoe het voor jou is op dat moment en wat jou zou kunnen helpen, wat ook weer aansluit op het mogen maken van eigen keuzes  en wat bij jou past)
  • empowerment en inspraak: mag je zelf initiatief tonen, mag je zelf nog verantwoordelijkheden opnemen, of moet je doen wat er van je verwacht wordt en passief afwachten
  • vrije keuze (vb. van psychiater / hulpverlener tijdens opname: momenteel zelden of nooit mogelijk)
  • financieel duidelijk geïnformeerd worden en ondersteund worden (vb. afbetalingsplan), maar ook gewoon de betaalbaarheid van de zorg moet een criterium zijn
  • omkadering van de instelling (welke faciliteiten zijn er, is het gebouw netjes, huiselijk, warm, verzorgd, proper, aangenaam, is het eten van goede kwaliteit, wordt beweging op een gezonde manier gestimuleerd of worden mensen passief gemaakt,…)
  • uitkomsten van de behandelingen: worden zelden bekend gemaakt aan patiënten (cf. bij een operatie krijg je op voorhand wel informatie over de kansen op herstel of de mogelijke complicaties)
Al deze thema’s zullen uitgewerkt worden naar indicatoren, die we in een later stadium nog eens zullen overlopen. De vragenlijst die hieruit voortkomt zal worden gevalideerd door de KULeuven (afdeling ziekenhuiswetenschappen).