Tagarchief: Tip

De kracht van “Stillen” in 9 kernwoorden

10982448_796941330371577_4326763285894866322_n

Human Concern organiseert Stillen @ Delft

Afgelopen vrijdag 6 februari trokken we met een paar vrijwilligers van ANBN op uitstap naar Delft. Daar organiseerde Human Concern de theatervoorstelling “Stillen“. Voor ons was het de ideale gelegenheid om een aantal van onze Nederlandse zusterverenigingen wat beter te leren kennen, om inspiratie te vinden en om ervaringen te delen. We hebben er kunnen praten met mensen van Stichting-JIJ, W-eet en Human Concern zelf.

1454611_796941363704907_7880194616839178511_nMaar boven alles keken we reikhalzend uit naar de voorstelling van Maartje Wikkerink. Zelf ervaringsdeskundige en hersteld van een eetstoornis gebruikt ze haar passie en talent voor theater en poppentheater om heel krachtig een beeld te schetsen van het leven met een eetstoornis, maar vooral ook van de weg naar herstel. Op 17 maart komt Stillen ook naar Vlaanderen, meer bepaald in Kortenberg. Ideaal voor iedereen die met eetstoornissen in aanraking komt. Of je nu zelf een eetstoornis hebt (gehad), of iemand in je omgeving kent, of zelf mensen met eetstoornissen op weg helpt naar herstel: deze voorstelling is zo sterk dat je het niet mag missen.

Waarom je ‘Stillen’ echt gezien moet hebben? Dat vertel ik je hieronder in 9 kernbegrippen.

  1. Levensecht
    Je merkt het door alles heen. Dit is geen “toneel over” eetstoornissen, maar een levensecht verhaal. Maartje verwerkt zowel persoonlijke ervaringen als verhalen van lotgenoten en dat merk je in de kleine voorbeelden, de woorden, de beelden,… Je voelt meteen dat wat je ziet authentiek is.
  2. Duidelijk
    Heel mooi om te merken is dat alles heel duidelijk wordt gebracht. Duidelijkheid in de opbouw van het verhaal, duidelijkheid in het innemen van verschillende perspectieven, duidelijkheid in haar woord- en taalgebruik. Om een voorbeeld te geven: omdat wellicht niet iedereen het woord automutilatie kent, legt Maartje het gewoon even uit. In haar eigen woorden. Net zoals het woord “herstel”. Onze woordenboek-vriend Van Dale heeft daar zo zijn mening over, maar Maartje helpt ons begrijpen dat herstellen niet betekent dat je terugkeert naar een vroegere goede toestand…
  3. Verdiepend
    Eigenlijk gaat het niet over eten. Dat kom je ook te weten tijdens de voorstelling. Je leert zien waar het dan wel om gaat. Je leert ook in vraag stellen of wat mensen tijdens een opname moeten doen (terug leren eten, volgens een schema) wel voldoende is. En als het niet genoeg is, wat heeft een mens dan nog meer nodig om te herstellen? Wat heeft een klein meisje of een kleine jongen nodig om echt zichzelf te kunnen worden? Om te mogen en durven groeien? Om UIT de angst te stappen en het leven IN te stappen?
  4. Genuanceerd
    In de voorstelling gaat het niet alleen over een hoofdpersonage met een eetstoornis. Het gaat ook over hoe vader, moeder en kleine zus de situatie beleven. Ook zij krijgen een stem, waardoor je als toeschouwer beseft dat je een eetstoornis nooit alleen hebt. Eigenlijk leven al die mensen rondom jou ook mee. Ze voelen zich machteloos, ze maken zich zorgen en ze begrijpen het allemaal niet zo goed.
    Verder is de voorstelling ook genuanceerd omdat er niet in afgezaagde zinsneden wordt gesproken, maar juist in sterke citaten, in een persoonlijke getuigenis waarin je aangegrepen wordt door wat herkenbaar en gelijkend is en waar tegelijk heel open ruimte blijft voor verschillende ervaringen. Elk levensverhaal en herstelverhaal is uniek. En dat wordt heel mooi gerespecteerd.
  5. Gevarieerd
    Je hoeft alvast geen schrik te hebben voor een ellenlange monoloog. Er wordt gewerkt met getekende poppen, met een videoprojectie, met bewegingen, met maskers, met verhalen en stemmetjes. Er is zoveel te zien en het is prachtig hoe de ruimte en het materiaal zo doelgericht en ingenieus gebruikt worden! Vervelen doe je je geen seconde!
  6. Zorgend
    Wat heel mooi is aan deze voorstelling is hoe er met veel zorg voor de toeschouwers over is nagedacht. Als er al iets gezegd zou worden dat triggerend kan zijn, dan wordt dat eigenlijk zelfs meteen geëxpliciteerd. Maar geen gewichten hier, geen massa voedsel op het podium om een eetbui in beeld te brengen, of een weegschaal om de strijd ermee te duiden. Maartje weet wel andere manieren te vinden om ons daarover te vertellen 😉
    Verder is het ook heel zorgend dat er ruimte gemaakt wordt voor nabespreking. Zo’n verhaal horen kan heel wat met je doen. Zeker als je zelf nog in je eetstoornis zit, of als een familielid, partner of vriend(in) een eetstoornis heeft. Daarover mogen praten en je vragen mogen stellen kan zoveel deugd doen. Het kan de deur openzetten naar meer openheid en zo naar meer hulp.
  7. Hoopgevend
    Ze straalt! Ze heeft energie! Ze ziet er leuk en gelukkig en helemaal zichzelf uit! En ja, ze heeft haar eetstoornis overwonnen. Geen betere manier om anderen hoop te geven dan zelf een positief voorbeeld te zijn en je verhaal te delen!
  8. Sterk
    Je verhaal vertellen. Op een podium. Vol mensen die zelf verdomd goed weten waarover je spreekt en daardoor misschien zelfs wel heel kritisch kunnen zijn. Dat vraagt moed. Daarom vind ik het heel sterk van Maartje, wat ze gemaakt heeft en hoe ze alles wat ze heeft ervaren heeft gekneed en gevormd tot een sterkte, tot een kracht, tot een vorm waarin ze haar talent met de wereld kan delen!
  9. Motiverend
    Net doordat het verhaal zo hoopgevend is en de actrice zo sterk is en staat te stralen kan je niet anders dan naar huis gaan met het gevoel dat er hoop is. Dat er verandering en beterschap en herstel mogelijk is. Ik hoop alvast dat iedereen die de voorstelling gaat bekijken dit met zich kan meedragen: een vlammetje van hoop, een vooruitzicht van “wat hierna misschien allemaal mogelijk is”. Want ja, om te herstellen (of iemand daarbij te helpen) heb je hoop en perspectief nodig. Je hebt iets nodig waar je voor wil blijven leven, iets wat je zoveel kracht geeft dat je je grootste angst onder ogen durft te komen.

Heb je ook interesse om deze voorstelling eens te zien?
Op dinsdag 17 maart komt Stillen naar Kortenberg! Bekijk hier het programma en lees meer over waar en wanneer het doorgaat en hoe je kan inschrijven.

De andere speeldata kan je hier terugvinden.

En hier nog een klein voorsmaakje, om je eerste honger naar de voorstelling alvast te ‘stillen’ 😉

Stillen is een initiatief van Stichting Theater, Zorg en Welzijn / Kracht van Beleving;  een theaterbureau gespecialiseerd in voorstellingen die publiek laten zien en ervaren hoe (lichamelijke, geestelijke of verstandelijke) beperkingen een mensenleven beïnvloeden en  die stigmatisering  willen bestrijden. Voor informatie over en boekingen van deze en andere voorstellingen, zie  www.krachtvanbeleving.nl. Volg Stillen ook via Facebook.

6 redenen waarom je geen eetstoornis wil

“Had ik maar anorexia, dan had ik het karakter om eindelijk eens te vermageren.”
Dit is een uitspraak die ik wel vaker lees of hoor. Laatst nog, toen ik met de Inloopmobiel op stap was, zei een man tegen me: “Ik heb geen eetstoornis hoor, maar soms denk ik dat het wel beter voor me zou zijn.” Eigenlijk bedoelde hij dat het moeilijk voor hem was om op een gezond gewicht te blijven…

Het is begrijpelijk dat mensen bewondering hebben voor de (overmatige) zelfcontrole, zeker als ze zelf het gevoel hebben dat het leven of de strijd met het getal op de weegschaal tussen hun vingers door lijkt te glippen. Maar toch is het jammer dat mensen met zo’n uitspraak ook behoorlijk naast de kwestie praten. Want een eetstoornis is niet iets wat je graag wil hebben. Het is geen kwestie van wel of geen karakter hebben. Een eetstoornis is een ziekte.

En voor een ziekte kies je niet. Het overkomt je, voor je er echt erg in hebt.
Heel wat mensen die een eetstoornis ontwikkelen zijn begonnen met “een beetje op je eten letten”. Maar dat kan snel uit de hand lopen, vooral als je best wel in de knoop ligt met jezelf en als je door je aanleg psychisch kwetsbaar bent. Andere mensen die moeilijkheden ervaren zullen er misschien wel goed doorkomen, omdat ze gezondere manieren hebben om met problemen om te gaan. En nog andere mensen ontwikkelen misschien geen eetstoornis, maar wel andere problemen, zoals een verslaving, zelfverwondend gedrag, een depressie, een angststoornis, of nog iets anders.

Zelfs als je tijdens de beginfase van je eetstoornis bewust op zoek bent gegaan naar manieren om snel of onopvallend te vermageren (vb. door het opzoeken van tips of triggerende beelden), dan merk je het jammer genoeg na verloop van tijd vanzelf wel: eens je een eetstoornis hebt, heb je niet zomaar meer te kiezen of je gezond bent, of ziek… Zelfs al zou je terug “normaal” willen kunnen omgaan met eten, het lukt je niet meer om dat zomaar van de ene dag op de andere om te buigen… De zogenaamde zelfcontrole waar mensen zoveel bewondering voor hebben ben je dan eigenlijk juist helemaal kwijt. En in je hoofd is het de hele dag (en soms ook nacht) een warboel van gedachten en een hele strijd. Op de duur weet je niet meer wat nog goed is om te doen, omdat er zoveel verschillende gedachten in je hoofd zitten.

Voor degenen die erover denken om aan een streng dieet te beginnen, of die denken dat het zo bewonderenswaardig is om een eetstoornis te hebben, zet ik een paar dingen op een rijtje. Niet om je af te schrikken, maar wel om uit te leggen dat een eetstoornis geen spelletje is dat je op eender welk moment kan wegleggen of een beslissing die je met één vingerknip ongedaan kan maken…

  1. Een eetstoornis is ongezond
    Doordat je niet voldoende voedingsstoffen opneemt, zal je allerlei tekorten ontwikkelen in je bloed. Vitaminen, mineralen, maar net zo goed vetstoffen en koolhydraten zijn belangrijke bouwstenen voor ons lichaam. Als je daarop bespaart kan je er pap op zeggen dat de machine wel eens zal beginnen te sputteren.
    Zelf had ik vroeger tijdens mijn eetstoornis een periode last van ijzertekort en vitamine B12-tekort, wat ervoor zorgde dat ik erg moe en gedeprimeerd was. Ik kwam nergens meer toe en kon me nauwelijks nog concentreren. Regelmatig je bloed laten checken is dus geen overbodige luxe, als je een eetstoornis hebt.
    Meer weten? Lees hier meer over vaak voorkomende problemen bij anorexia en boulimia nervosa.
  2. Een eetstoornis maakt je niet aantrekkelijker
    Russell's_SignAls je dacht dat je mooier zou worden door een eetstoornis, mag je het wel vergeten. Vitaminetekort door ondervoeding (door hongeren, eenzijdige voeding of veelvuldig braken) kan leiden tot haaruitval, broze nagels, tanden en beenderen, je huid ziet er ongezond uit, je krijgt misschien wel vochtophopingen en als je veel braakt kan je hamsterwangen ontwikkelen (door het veelvuldige braken zetten je klieren in je hals uit). Wanneer je vaak zelfopgewekt braakt, kan je ook littekens op je hand krijgen. (Dit noemen ze trouwens ook wel eens het ‘Russell’s sign’.)
  3. Een eetstoornis zet je in een (mentaal) isolement
    Doordat je in alles wat je doet en laat constant bezig bent met wat je wel of niet zal eten en hoe je overkomt op anderen, heb je de neiging om heel erg in je eigen hoofd te beginnen leven. Misschien ben je wel heel zorgend voor anderen, maar eigenlijk ben je vooral bezig met hoe de anderen over je zullen denken. Ben je er wel écht voor de ander, of ben je er eerder voor de ander omdat het aan jouw eigen behoefte voldoet om (graag) gezien te worden? En als je er voor de ander bent, loop je dan jezelf niet constant voorbij? Hoe kan je dan mentaal nog aanwezig zijn, als je eigenlijk op automatische piloot dag in dag uit doet wat jij denkt dat er van je verwacht wordt?

    6817319125_94a12903f3_bDaarnaast geven heel wat mensen het na een paar keer op om je nog mee uit te vragen. Als je afspraken afzegt (al dan niet op het laatste moment), kan dat heel vervelend zijn. Zeker als het wel vaker gebeurt. Misschien lieg je soms wel om onder een afspraak of eetmoment uit te komen. Als mensen dat te weten komen voelen ze zich gekwetst en durven ze je niet meer goed te vertrouwen. Als je een eetstoornis hebt, lijkt het soms alsof je niet anders kan, omdat je je zo erg schaamt of omdat je zo bang bent. Natuurlijk zeg je geen afspraken af om de ander daarmee te kwetsen, maar wel omdat je het gevoel hebt dat je op dat moment geen andere keuze hebt. Het is sterker dan jezelf. 
    Echt sociaal word je dus meestal niet van een eetstoornis…

  4. Je krijgt niet de aandacht die je zou willen
    never_forget_to_judge_after_you_know_by_misspsycopath-d6rzvpaMisschien voel je je wel ontzettend slecht in je vel. Misschien komt er op een dag de gedachte in je op dat mensen met een eetstoornis een manier hebben gevonden om duidelijk te maken dat het niet goed gaat. Dat ze een manier hebben gevonden om aandacht te vestigen op het feit dat ze zich zo onnoemelijk slecht voelen. Of misschien is het eerder een onbewust motief voor je geweest: je voelt je rotslecht en hebt nog geen taal gevonden om dat uit te leggen. Een eetstoornis kan dan aanvoelen als een manier om met de pijn, het verdriet, de verwarring, de angst of nog andere moeilijke gevoelens en gedachten om te gaan.

    Maar, hou er rekening mee dat de aandacht die je krijgt, niet de aandacht is die je eigenlijk zou willen. De overbezorgde reacties van mensen uit je omgeving geven je juist een ongemakkelijk gevoel, je weet niet goed hoe te reageren, want je wil eigenlijk niet dat mensen zich zo machteloos en bezorgd voelen.
    “Je hebt toch geen eetstoornis hé? Als je zo verder doet val je nog eens flauw. Wie weet ga je wel dood. Dat wil ik niet…”

    Heel wat mensen met een eetstoornis worden trouwens geconfronteerd met allerhande vooroordelen en soms behoorlijk kwetsende opmerkingen. Als je een eetstoornis hebt wil je niet horen dat het je eigen schuld is dat je ziek bent, of dat je je aanstelt, of dat je “gewoon maar eens terug normaal moet beginnen eten”.

    Als je wil dat mensen begrip hebben voor je lijden of je pijn, is een eetstoornis niet de beste optie… (Erover praten en proberen te delen waar je zo mee zit is trouwens een betere optie…)

  5. Een eetstoornis gaat niet zomaar vanzelf over en verpulvert levensdromen
    Zelfs mensen die ervoor kiezen om te herstellen geven het grif toe: het gaat niet vanzelf. Je moet er hard voor knokken. Je moet jezelf terug zien te vinden in het bos waarin je verdwaald bent geraakt. Jezelf terugvinden en zoeken naar wat het leven voor jou zin geeft is een werk van soms erg lange adem. Voor sommigen lukt dat vrij snel, maar voor anderen kan het langer dan 10 jaar duren. Zij lijden aan een langdurige eetstoornis en merken vaak maar al te zeer hoeveel de eetstoornis van hen heeft afgenomen: de kans om een studie af te maken, de kans op een job die ze met hart en ziel zouden willen doen, de kans op een partner, op kinderen,… Gemiddeld gesproken duurt een eetstoornis 7 jaar. Dat is een lange periode uit je leven, waarin je niet ten volle kan gaan voor wat je echt wil of belangrijk vindt. Voor iedereen is de weg naar herstel wat anders natuurlijk, het is terug meer gaan leven, in plaats van over-leven.

  6. Een eetstoornis is doodernstig: je kan eraan overlijden
    5 à 8 % van de mensen met anorexia nervosa overlijdt aan de ziekte of door zelfdoding.
    Elk van die 5 tot 8 % zal ooit wel gedacht hebben: “Mij overkomt dat nooit, ik heb het nog wel onder controle, zo erg is het niet.” Maar dan kwam plots het moment dat er geen weg meer terug was. Sommigen overlijden door de lichamelijke gevolgen (vb. orgaanfalen of hartstilstand), anderen overlijden door zelfdoding. Eetstoornissen behoren daarmee tot de psychiatrische stoornissen met de hoogste mortaliteit.

Heb je na het lezen van dit bericht behoefte om er met iemand over te praten?
Hieronder een paar mogelijkheden:

  • Indien je in begeleiding bent, kan je proberen om contact op te nemen met je eigen hulpverlener.
  • Contacteer een vriend, vriendin, partner of ouder. Iemand die je in vertrouwen wil nemen.
  • Met vragen over eetstoornissen kan je ook terecht op het forum van ANBN
  • Bellen of chatten kan met Tele-Onthaal (106, gratis en anoniem, www.tele-onthaal.be) of met de Zelfmoordlijn (1813, gratis en anoniem, www.zelfmoordpreventie.be/)
  • Awel, voor kinderen en jongeren: bellen, chatten, mailen of forum: www.awel.be
  • Kinder- en Jongerentelefoon: 102 of www.kjt.org

Help! Mijn kind heeft een eetstoornis – boekvoorstelling

Nog even wachten – tot vrijdag 13 maart ’15 – en dan is het zover!
Die avond zullen we (Els Verheyen & Staf Henderickx) om 20u. in het cultureel centrum van Lommel het boek ‘Help! Mijn kind heeft een eetstoornis’ voorstellen aan het grote publiek!

Het boek werd speciaal geschreven voor alle ouders, opvoeders en leerkrachten die vermoeden dat een kind een eetstoornis heeft. Zij voelen zich vaak machteloos staan en hebben nood aan handvaten en informatie om de problemen het hoofd te kunnen bieden.
Maar het boek is ook geschreven voor (studenten en) hulpverleners die willen weten wat ouders en andere familieleden doormaken, welke vragen ze hebben, wat ze hopen en verwachten van een goede hulpverlening bij eetstoornissen.
Wil je voorbereid zijn en mensen met een eetstoornis en hun naasten beter begrijpen? Dan is dit boek een goed startpunt! Je vindt er persoonlijke verhalen die verbonden worden met de meest recente inzichten over (hulp bij) eetstoornissen.

“Zondag 13 september 2009. De hemel valt op het hoofd van Linda en Johnny. Hun dochter  Chloë overlijdt aan de gevolgen van eetstoornis anorexia nervosa. Het meisje is nog geen zestien. Was het Chloë’s lot te sterven? Uiteraard niet. Ze had sneller gepaste zorg moeten krijgen. In de plaats daarvan hoorden zij en haar ouders: ‘Sorry, er is een wachttijd van zes maanden.’

Dit boek valt uiteen in twee delen. In het eerste komt de huisarts van Chloë aan het woord, in het tweede een klinisch psychologe. Beiden hebben één doel: een betere hulpverlening. Want helaas lopen er veel potentiële Chloë’s rond. Ze worden steeds jonger. ‘Ons jongste patiëntje is acht’, verklaarde een kinder- en jeugdpsychiater van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen onlangs.

Wat kunnen we leren uit de verhalen van familieleden van een kind met een eetstoornis? ‘Hoe kunnen familieleden die pas met de diagnose geconfronteerd worden zich voorbereiden op wat komt? Hoe steun je je kind tijdens het ziekte- en herstelproces? Help! Mijn kind heeft een eetstoornis beantwoordt de vragen die er toe doen.” (Verschijningskalender voorjaar 2015, Uitgeverij EPO, p. 14)